تمام شدن رمضان بميرد ، واجب نيست روزه‌هايى را كه نگرفته براى او قضا كنند . مسأله 7 - اگر به واسطهء مرضى ، روزهء رمضان را نگيرد و مرض او تا رمضان سال بعد طول بكشد ، قضاى روزه‌هايى را كه نگرفته بر او واجب نيست ، و بايد براى هر روز يك مد كه تقريباً ده سير است طعام ؛ يعنى گندم يا جو و مانند اينها به فقير بدهد . ولى اگر به واسطهء عذر ديگرى مثل اين كه براى مسافرت روزه نگرفته باشد و عذر او تا رمضان بعد باقى بماند ، روزه‌هايى را كه نگرفته واجب است قضا كند ، و كفاره ندارد . مسأله 8 - اگر در ماه رمضان به واسطهء عذرى روزه نگيرد و بعد از رمضان عذر او بر طرف شود و تا رمضان آينده عمداً قضاى روزه را نگيرد ، بايد روزه را قضا كند و براى هر روز يك مد گندم يا جو و مانند اينها هم به فقير بدهد . مسأله 9 - اگر مرض انسان چند سال طول بكشد ، بعد از آن كه خوب شد ، بايد قضاى رمضان آخر را بگيرد و براى هر روز از سال‌هاى پيش يك مد كه تقريباً ده سير است ، طعام به فقير بدهد . مسأله 10 - اگر كسى عمداً تمام ماه رمضان يا بعضى از آن را روزه نگيرد و تا رمضان سال آينده هم قضاى آنها را نگرفت ، واجب است كفارهء افطار عمدى را بدهد و براى هر روز يك مد طعام به فقير رد نمايد . احكام روزهء مسافر مسأله 1 - مسافرى كه بايد نمازهاى چهار ركعتى را در سفر دو ركعت بخواند نبايد روزه بگيرد ، و مسافرى كه نمازش را تمام مىخواند مثل كسى كه شغلش مسافرت يا سفر او سفر معصيت است ، بايد در سفر روزه بگيرد . مسأله 2 - اگر روزه‌دار بعد از ظهر سفر كند بايد روزهء خود را تمام نمايد و اگر پيش از ظهر سفر كند وقتى به حد ترخص برسد بايد روزهء خود را بخورد و اگر پيش